:: Till The End Of Time :: Kyuhyunholicz ::

Title :: Untitled Love...

Couple :: Siwon x Kyuhyun

Author :: Valkyrie

Note :: ล่องลอยตามอารมณ์ป่วงของไรเตอร์

ความจริงกะว่าจะแต่งเป็น SF แต่ดันแถชะยาว เลยตัดแบ่งเป็นตอนสองตอนชะเลย

 

 

 

ความรัก...ไม่จำเป็นต้องมีความหมาย แค่เราสองคน รับรู้มัน ก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

:: Siwon's part ::

 

 

ผมไม่เคยรู้เลยว่าความรักมันเป็นยังไง แต่...

... ความรู้สึกแบบนี้
อยากอยู่ใกล้ อยากได้ยินเสียง อยากสัมผัส คอยมองหา เฝ้าคิดถึงตลอดเวลา อยากเป็นเจ้าของทั้งร่างกายและหัวใจ

ความรู้สึกพวกนี้ ... เรียกว่ารักใช่ไหม
ถ้าใช่ ...ผมก็คงรักคนๆนั้นหมดหัวใจ...

 

 

 

___________________________________________________

 

 

 

The Diary

 

อ่า...ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดี ฮ่าๆๆ มันคงจะดูแปลกๆใช่ไหมที่ผู้ชายอย่างผมมานั่งเขียนอะไรแบบนี้
แหะๆ ผมลืมแนะนำตัวไปเลย

...ผมชื่อชเวซีวอน วันนี้ผมเพิ่งได้รับไดอะรี่นี่มาจากเจ้าปลาน้อยเพื่อนสนิทของผมเอง
เนื่องในโอกาศที่เพลง Miracle ของพวกเราได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก

แต่ผมว่าเจ้านี่มันน่าจะเหมาะกับชองมินมากกว่านะ
ช่างเหอะตอนนี้ผมว่างๆ บวกกับความเซ็งอยู่ด้วย ก็เลยมานั่งเขียนสักหน่อย

แต่...ผมไม่รู้จะเขียนอะไรนี่สิ = ="
เอาเป็นว่าพอแค่นี้ดีกว่า แหะๆ...

 

 

__________________________

 

 

 

New Member

 

 

อา...วันนี้ พวกเราตื่นแต่เช้า ซึ่งผิดปกติวิสัยของชาวซูจูมากๆเลย

และแล้วความสงสัยของผมก็กระจ่าง เมื่อพี่ลีทึกเข้ามาบอกว่า วันนี้จะมีสมาชิกใหม่เข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งคน...

ผมก็คงต้องลุกจากเตียงนี่แล้วไปช่วยพี่ๆน้องๆเค้าจัดเตรียมงานรับน้องเล็กๆนี่ดีกว่า

 

 

......

 

 

นัยน์ตาสีรัตติกาล ริมผีปากสีเซอร์รี่ เรือนผมสีดำสนิทที่ยาวระต้นคอ ยิ่งขับให้ดวงหน้าหวาน สวยยิ่งขึ้น
ผมไม่สามารถบรรยายคำอื่นได้นอกจากคำว่า "สวย" ให้กับสมาชิกใหม่คนนี้

พลันแววตาใสชื่อที่จ้องมา กับน้ำเสียงอ่อนโยนยามที่เจ้าตัวเอ่ยแนะนำตัว มันทำให้ผมแข็งเป็นหิน

...ผมกำลังตกหลุมรักสมาชิกใหม่ที่ชื่อ 'โจ คยูฮยอน'

 

 

__________________________

 

 

Mini Drama

 

 

หงุดหงิด... ตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดมาก
นอกจากจะไม่ได้ร่วมทีมเดียวกับคยูฮยอนแล้ว ไม่รู้คนอื่นๆเค้าคิดยังไงกันนะ

ถึงได้ให้คยูฮยอนไปแสดงหนังร่วมกับชองมินด้วย
ผมจะไม่โกรธเลย ถ้าหน้าไอ้หนังที่ว่าเนี่ย มันไม่ใช่หนังวาย!!

แถมยังให้คยูเป็นพระเอกด้วย ฮึ้ย~ ผมไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมแฟนๆถึงได้มองว่าคยูเป็นเมะชะได้ --*--

 

 

......

 

 

"นี่ คยู!!~ นายพลาดมากี่เท็คแล้วเนี่ย ฉันเหนื่อยแล้วนะ มันจะยากอะไรนักหนาเนี่ย กะอิแค่ล้มทับฉันเนี่ย"

 

เสียงเอะอะโวยวายดังออกมาจากปากเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม โดยมีรุ่นน้องร่างโปร่งบางก้มหน้างุดรับคำสวดแต่โดยดี

 

"อ่า...ก็ผมเขินนี่นา -///- "

 

"เขินอะไรฮะ!! รีบๆถ่ายฉากนี้แล้วกลับบ้านเร็ว ฉันหิวแล้วนะ"

 

และการถ่ายทำเท็คต่อๆมาก็ไม่ค่อยจะราบรื่นสักเท่าไหร่

เพราะคยูฮยอนเอาแต่เขิน หรือไม่ก็ต้องหลุดหัวเราะออกมา โดยมีรุ่นพี่ร่างอวบคอยบ่นอยู่ไม่ห่าง ทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

นี่แหละจุดกำเนิดของลัทธิคยูมิน...

ท่ามกลางบรรยากาศแสนน่ารักสำหรับทุกคน แต่จะมีใครรู้มั้ยว่ามีคนสองคนต้องเจ็บปวดกับภาพบาดตาบาดใจตรงหน้า

... ผมไม่น่า มาเลย...

 

 

__________________________

 

 

Day of Love

 

12 Feb 2007

 

น่าแปลก!!...

ทั้งๆที่ซุปเปอร์จูเนียร์งานเยอะขนาดนี้...

มิสเตอร์อีกลับยอมสลับตารางงานให้พวกเราได้มีเวลาพัก

แต่สิ่งที่ทำให้ผมสนใจไปมากกว่าการที่ประทานสุดโหดยอมให้เราได้พักก็คือ
วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ !! วันแห่งความรัก...

แต่...ผมมันคนไม่มีแฟนนี่ ต้องมานั่งอิจสาตาร้อนมองดูคนอื่นๆในวงสวีทกันออกนอกหน้า

มองไปทางไหนก็เจอแต่บรรยกาศสีชมพู

พอมองไปอีกมุมนึงของห้อง ก็เจอะเข้ากับดวงตาใสชื่อที่มองมาก่อนอยู่แล้ว
เจ้าตัวยิ้มหวานก่อนจะตรงดิ่งมานั่งข้างๆผม แล้วนั่งมองพี่ฮันกับทงแฮที่หัวเราะคิกคักกันตาแป๋ว

 

 

"อิจสาเค้าละสิ" ผมก็เลยอดแขวะไม่ได้ ตามประสาพี่ชายที่ดี(?)

เค้าตัวเล็กหันมาค้อนขวับ เล่นเอาเกือบหลบไม่ทัน

"ป่าวชักหน่อย...ทำไมผมจะต้องอิจสาด้วย"

"เพราะนายไม่มีแฟน"

"ชริ ว่าแต่คนอื่นเค้า พี่ก็ไม่มีเหมือนกันแหละน่า"

นั่นสิ แล้วนายจะสนใจมาเป็นแฟนพี่มั้ยละ??

"พี่ฮะ"

"หือม์ ...?"

"ออกไปข้างนอกกันมั้ย ไหนๆก็ได้พักแล้ว" เจ้าตัวพูดก่อนจะเอาแก้มนิ่มถูๆไถๆที่ไหล่แกร่ง

คนถูกถามลุกขึ้นยืนก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือบางของคยูฮยอนพร้อมกับฉุดให้ลุกขึ้นยืนด้วย

"อืม  ไปสิ"

 

..........................

 

"สวนสนุก!!"

"อือ ก็เห็นคนแถวนี้บ่นๆว่าอยากมา เลยพามานะ"

"งั้นจะช้าอยู่ทำไมละ รีบมาสิฮะพี่..."

 

......

 

 

วันนี้ผมมีความสุขจัง...

หลังจากออกมาจากสวนสนุก มักเน่น้อยเอาแต่อ้อนโน่นอ้อนนี่
เดี๋ยวก็กินไอสครีมเดี๋ยวก็เค้ก ผมละสงสัยจริงๆเลย เห็นตัวเล็กๆผอมๆแบบนี้ ก็กินจุใช่ย่อยเลยนะเนี่ย
ผมว่ามันต้องลงไปรวมกันที่สะโพกแน่ๆเลย = w =;;

อ้อ!! สิ่งที่ผมได้รู้อีกอย่างเกี่ยวกับตัวคยูฮยอนวันนี้ก็คือ
คยูฮยอนนะกลัวผีมากๆเลยละ ... อาจจะมากกว่าทงแฮชะด้วย
พอผมบอกว่าจะเข้าบ้านผีสิงละรีบวิ่งไปหลบหลังต้นไม้เลย ฮ่าๆๆๆ

ทั้งฉุดทั้งลากเจ้าตัวก็ไม่ยอมปล่อยมือออกจากต้นไม้ที่เกาะไว้สักที

ผมรู้แล้วละว่าทำไมพี่ฮันถึงชอบแกล้งทงแฮ
ก็เพราะว่าคนน่ารักเวลางอนยิ่งน่ารักไงละ ถึงจะต้องง้อ แต่มันก็เป็นความสุขเล็กๆน้อยๆของผม

แล้วทริปวันนี้ก็จบลง เจ้าตัวเล็กได้ตุ๊กตาแมวตัวโตเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์จากผม
จะว่าไปคยูฮยอนก็เหมือน เจ้าตุ๊กตาแมวตัวนั้นจัง
แต่ทำไมพอผมบอกว่าจะให้เป็นของขวัญวาเลนไทน์แล้วต้องหน้าแดงด้วยนะ

 

 งานนี้ผมขอเข้าข้างตัวเองสักวันคงไม่ผิดใช่ไหม...

 

วันนี้รอยยิ้มของนายสว่างสไหวมากเลยละ
พี่หวังว่านายจะยิ้มอย่างนี้ให้พี่ตลอดไปนะ คยูฮยอน

คืนนี้นอนหลับฝันดีนะครับ คยูฮยอนของพี่(?)

 

 

 

__________________________

 

 

My Birthday

 

06 Apr 2007

 

พรุ่งนี้ก็จะวันเกิดผมแล้วสินะ ไม่รู้เพราะอะไรปีนี้ผมถึงอยากจะฉลองวันเกิดตัวเองมากนัก

ทั้งๆที่ปีก่อนๆผมไม่เคยจะสนใจมันเลยละ
อาจจะเป็นเพราะว่า

ที่วันนี้มีเค้าคนนั้นเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของซุปเปอร์จูเนียร์ และผมด้วยละมั้ง

 

 

_____________

 

 

07 Apr 2007

 

เป็นอย่างที่คิดไว้ ...

พี่ๆน้องๆในวงต่างเข้ามาร่วมอวยพรผมไม่ขาดสาย จะเหลือก็แค่คนๆนั้น

ตลอดทั้งวันนี้ ผมยังไม่เจอหน้าคยูเลย ถามคนในวง ก็รู้แค่ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าแล้ว
ไปไหนของเค้านะ สงสัยคยูฮยอนคงไม่รู้ละมั้งว่าวันนี้มันเป็นวันเกิดของผม

 

 

......

 

 

"พี่ซีวอนฮะ" น้ำเสียงหวานหูแสนคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง พอหันไปดูก็เจอกับใบหน้าหวานไม่แพ้เสียง ริมผีปากสีสดแย้มรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับยื่นกล่องของขวัญขนาดเล็กมาให้

"Happy Birthdayฮะ พี่ซีวอน" อวยพรพร้อมกับรอยยิ้มน่ารักแต่งแต้มบนใบหน้า

"ขอบใจนะ นึกว่านายจะไม่รู้วันเกิดพี่ชะแล้วสิ" ยื่นมือไปรับกล่องของขวัญแล้วเอ่ยขอบคุณเบาๆ

"อะไรกันอ่า... ผมอุดส่าห์ตื่นแต่เช้าไปเลือกชื้อของขวัญให้พี่เชียวน้า~ แล้วผมก็อยากอวยพรพี่เป็นคนสุดท้ายด้วย"

คนฟังได้แต่นิ่งอึ้ง
อย่าทำให้พี่หลงนายไปมากกว่านี้สิโจ คยูฮยอน

... แค่นี้พี่ก็หลงนายจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะ

 

"พี่รีบแกะดูสิ"

"อืม ..."

 

...

 

 

"สร้อยข้อมือ...งั้นเหรอ"
หลังจากที่แกะห่อของขวัญสีฟ้าสดใสออกแล้ว สิ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่ในกล่องกำมะหยี่สีสดก็คือ สร้อยข้อมือทองคำขาว สายเส้นสลักรูบมงกุฎอันเล็กรายรอบ มีจี้กุญแจอยู่ตรงกลาง

"ช่าย...สร้อยนี่มันมีคู่ด้วยละ นี่ไงฮะ" เจ้าตัวว่าพร้อมกับชูมือข้างที่มีสร้อยข้อมือของตัวเองให้ดู ...เหมือนกันทุกอย่าง แต่สร้อยของคยูฮยอนจะต่างกันตรงจี้ ...จี้ที่เป็นลูกกุญแจ

 

...ไม่รู้ว่าเพราะบังเอิญที่สร้อยเส้นนี้มันมีคู่ ถึงต้องใส่เองอีกเส้น
หรือว่าคยูฮยอนจงใจจะชื้อมาเป็นคู่นะ

 

"อ๋า  ผมมีของขวัญอีกอย่างมาให้พี่ด้วยละ"

"หลับตาก่อนสิฮะ"

"อืม"

 

จุ๊ปส์!!

 

สัมผัสอุ่นๆที่แก้ม ทำให้ผมลืมตาโพลง มาเจ๊อะกับไบหน้าแดงช่านของคยูฮยอน

"ฝันดีนะฮะพี่ -///- "

เจ้าตัวก้มหน้างุดแล้วรีบวิ่งเข้าห้องนอนไป
ผมยืนอมยิ้มจับแก้มที่เพิ่งโดนหอมเบาๆ

งั้นผมจะขอคิดเข้าข้างตัวเองว่า คยูฮยอนก็พอมีใจให้ผมนะ...

 

เอาเหอะ...การเข้าหาเจ้าขนฟู แสนจะเอาแต่ใจ ที่เรียกว่า แมว เนี่ย.. ต้องมีเทคนิคนิดหน่อย..
ต้องค่อยเป็นค่อยๆไป อย่าเพิ่งรีบร้อน ถ้าใจร้อน เจ้าแมวตัวน้อยก็แตกตื่นหมดสิ

 

 

 

__________________________

 

Accident

 

17 Apr 2007

 

วันนี้ผมจะต้องขึ้นเครื่องบินไปทำงานที่จีนพร้อมกับพี่ฮัน
สมาชิกที่ว่างงานพากันมาส่งพวกเราที่สนามบิน และ K.R.Y ที่สละเวลางานมาส่งพวกเรา

เนื่องจากมักเน่ของวงดื้อดึงจะมาส่งให้ได้

... นายทำให้พี่คิดมากอีกแล้วนะโจคยูฮยอน...

 

......

 

 

"โชคดีนะฮะพี่ซีวอน ตั้งใจทำงานละ แล้วก็อย่าลืมของฝากด้วย"

 

เจ้าน้องเล็กเดินเข้ามาอวยพรผมเป็นคนสุดท้ายด้วยเสียงเจื้อยแจ้วเช่นเคย พร้อมกับยิ้มกว้างตามแบบฉบับของโจคยูฮยอน

 

"อืม...รู้แล้วน่าเจ้าตัวเล็ก"

ผมหัวเราะเบาๆ แล้วขยี้หัวม้กเน่ทีนึง เรียกให้แก้มทั้งสองข้างป่องขึ้นมาได้ไม่ยาก

 

"ผมไม่ใช่เจ้าตัวเล็กชักหน่อย ... อ๋า ไปได้แล้วฮะพี่ เค้าเรียกแล้ว" ยังไม่ทันได้ทักท้วงอะไรมาก ผู้จัดการจอมเฮี๊ยบก็เดีนเข้ามาเรียกให้ไปขึ้นเครื่องได้แล้ว

เจ้าตัวยิ้มกว้างให้ผมพร้อมกับโบกมือหยอยๆ

ทำไมนะ... ผมถึงคิดว่าไม่อยากจะจากรอยยิ้มนั่นมาเลย มีอะไรบางอย่างบอกกับผมว่า ผมอาจจะเสียรอยยิ้มนั้นไป...

นี่ผมคงคิดมากไปใช่ไหม...

 

 

 

_____________

 

 

19 Apr 2007

 

นอนไม่หลับ... ไม่รู้ทำไมวันนี้ผมถึงนอนไม่หลับ
ถึงได้ลุกขึ้นมานั่งเขียนไดอะรี่กลางดึกแบบนี้

 

 

......

 

 

แต่เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกทำให้ผมละจากสมุดสีฟ้าครามตรงหน้า

ก่อนที่ร่างสูงของใครคนนึงจะกระชากประตูเข้ามาอย่างแรง

"มีไรฮะพี่ฮัน เปิดประตูชะดังเชียว"

ผมหันไปถามรุ่นพี่ชาวจีนที่นั่งหอบหายใจอยู่ที่ประตู
คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมองพร้อบกันวิ่งมาเขย่าแขนแกร่งชะเต็มแรง

"พะ.. พวกพี่ลีทึก..." เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำไมใจผมถึงรู้สึกวูบโหวงยังไงก็ไม่รู้

"พวกพี่ลีทึกเป็นอะไรฮะ"

"พวกพี่ลีทึกรถคว่ำ!!"

"หะ ห๋า!!~ แล้วเป็นอะไรมากรึเปล่า" ผมรู้สึกว่า ผมอาจจะเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดในชิวิดไปก็ได้

"..ต ..ตอนนี้ อึนฮยอกกับซินดงไม่เป็นอะไรมากแล้ว พี่ลีทึกก็อาการไม่น่าเป็นห่วง แต่..."

"แต่..."

"คยูฮยอน..." ชื่อของบุกคลแสนคุ้นเคย ที่ดังออกมาจากรุ่นพี่ชาวจีนมันทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนสาดด้วยน้ำเย็น ผมเริ่มเปลี่ยนมาเขย่าตัวพี่ฮัน

"คยูฮยอนเป็นอะไร!!"

"คยูฮยอนอาการหนักสุด จนป่านนี้ยังไม่ฟื้นเลย"

สิ่งที่ได้รับรู้ทำเอาผมแทบทรุด

"เราจะกลับกันพรุ่งนี้"

"ผมจะกลับเดี๋ยวนี้!!"

"ใจเย็นน่าซีวอน ตอนนี้มันไม่มีเที่ยวบินกลับเกาหลีแล้ว รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าดีกว่า"

ตลอดทั้งคืน พวกเราไม่ได้นอนเลย ตอนนี้ผมก็ไม่มีกระจิตกระใจจะนอนเหมือนกัน

นายอย่าเป็นอะไรนะคยูฮยอน

 

 

..........

 

พลันวินาทีแรกที่ผมได้รู้ข่าวอุบัติเหตุจากพี่ฮัน หัวสมองของผมรู้สึกขาวโพลนไปหมด

พระเจ้าครับ...
ผมขอแค่นี้ อย่าได้พรากคนสำคัญของผมไป
หวังว่าท่านคงจะเมตตาผมบ้างอย่าได้พรากคนรักของผมไปเลย...

นายอย่าเป็นอะไรไปนะคยูฮยอน...
พี่ยังไม่ได้บอกคำๆนั้นกับนายเลย
อย่าได้เป็นอะไรไปนะ ตื่นขึ้นมาฟังคำว่า 'รัก' จากพี่เถอะนะ

 

 

 

2-B-Con

 

 

 

kyuhyunholic // Valkyrie :: แหะๆ(หัวเราะแห้ง) กลับมาพร้อมกับฟิคป่วยๆเรื่องนี้ ที่ไม่มีอะไรมากกว่าคำว่าน้ำ น้ำแล้วก็เน่า อยากให้ฉ่อยดูเหมือนเป็นคนอบอุ่น  รักฉ่อย

 

*อ้างอิงมาจากความจริงส่วนหนึ่ง

 

เอาเป็นว่า เอ็นจอยริดดิ้งนะคะ ^^

 

 

 

 

แปะวอนคยูเพิ่มพลังชีวิด...